Sykursýki er talinn nokkuð alvarlegur sjúkdómur en við erum þó svo heppin að hafa sjálf mikið um það að segja hversu alvarlegur hann er. Þeir sem greinast með sykursýki eru nánast skyldaðir til að temja sér heilbrigðar lífsvenjur því þeir sem það gera eiga alla möguleika á því að lifa góðu lífi í sátt við sjúkdóminn. Með góðri blóðsykurstjórnun, heilbrigðu líferni, hollum matarvenjum og reglulegri hreyfingu geta sykursjúkir stuðlað að bættum lífsgæðum, bæði til skemmri og lengri tíma.
Regluleg hreyfing ætti að vera fastur þáttur í lífi allra með sykursýki því hreyfing hefur góð áhrif á heilbrigði líkama og sálar, auk þess að hreyfingu fylgir oft félagslega ávinningur. Þeir sem ekki hreyfa sig reglulega eiga líklega erfiðasta þröskuldinn eftir því mörgum þykir fyrstu skrefin vera erfiðust. En þeir sem komast yfir þann þröskuld snúa yfirleitt ekki til baka því árangurinn lætur ekki á sér standa. Hver og einn þarf að finna sér hreyfingu við hæfi og getur það verið allt frá léttri göngu til keppnisíþrótta. Það sem mestu skiptir er að hreyfingin sé skemmtileg því annars eru miklar líkur á því að fólk gefist fljótlega upp.
Þegar ég greindist með sykursýki 13 ára gamall æfði ég bæði handbolta og fótbolta og fljótlega gerði ég mér það ljóst að ég þurfti að velja á milli þess að taka sykursýkina föstum tökum eða einfaldlega hætta í keppnisíþróttum. Það gekk ekki vel til að byrja með en með tímanum þá náði ég tökum á sjúkdómnum og svo fór að ég keppti í efstu deild í handbolta og í meistaraflokki í fótbolta. Nú er ég hættur öllum keppnisíþróttum en stunda ennþá mikla hreyfingu. Ég hleyp mikið, spila golf, fer í fótbolta með félögunum og daglega göngutúra með hundinum sem er duglegur að reka mig áfram. Auðvitað koma upp vandamál en reynslan hefur kennt mér að með því að gera hlutina alltaf eins fyrir hreyfingu get ég haldið vandamálum í lágmarki og stundað mínar æfingar að mestu áfallalaust. Þegar ég var í keppnisíþróttum reyndi ég að borða alltaf einum og hálfum tíma fyrir æfingu en ekkert eftir það nema ég nauðsynlega þyrfti. Með þessu móti lærði ég á það sem ég borðaði og fór inn í æfinguna án þess að blóðsykurinn væri í miklum sveiflum sem þýddi að ég gat betur séð fyrir hvernig líkaminn brást við.
Annað mikilvægt atriði sem ég hef tileinkað mér er að ef blóðsykurinn er undir 10 mml fyrir æfingu fæ ég mér alltaf kolvetni til að minnka líkurnar sykurfalli. Algengast er að ég fái mér hálfan banana eða hálfan Svala. Það er ekkert eins leiðinlegt að fá sykurfall í miðri hreyfingu því þá fer öll athyglin á sykurfallið og lítið verður úr ánægjunni af því sem upphaflega átti að gera. Með fastri rútínu er hægt að fyrirbyggja sykurföll og of háan blóðsykur. Ég hef alltaf Svala eða Trópí tilbúinn ef ég skildi lenda í sykurfalli og finnst best að teiga eina fernu um leið og ég veit að ég er í sykurfalli. Einnig hef ég þrúgusykur til vara-vara í töskunni ef Svalinn hefur gleymst.
Eftir að ég fékk insúlíndælu fannst mér mun auðveldara að stunda hreyfingu. Með henni hef ég möguleika á því að stjórna insúlíngjöf eftir mínu höfði fyrir og eftir æfingar. Einnig lækka ég grunneiningarnar þegar ég fer í göngutúra og spila golf en dæluna tek ég alltaf af mér þegar ég hleyp eða spila fótbolta. Eftir um einn og hálfan tíma án dælu fer blóðsykurinn hækkandi og þá þarf ég að gefa mér einingar ef hreyfingin varir lengur en það.
Hér að ofan hef ég sagt frá minni reynslu en hafa þarf í huga að hver og einn þarf að prófa sig áfram og finna sína leið til að sameina sykursýki og hreyfingu. Sykursýki ætti ekki að vera afsökun fyrir því að hreyfa sig ekki, þvert á móti ætti það að vera hvati til að hreyfa sig. Því skaltu ekki bíða heldur byrja að hreyfa þig í dag. Ég sting upp á góðri kvöldgöngu.
Ef þú hefur athugasemdir, spurningar eða vilt deila reynslusögu er netfangið mitt: jullia@simnet.is
Færslur (RSS)