Þetta árið var lagt upp í langt ferðalag með unglinganasumarbúðir Dropans. Margir krakkana höfðu aldrei heyrt um áfangastaðinn og því síður vissu þau hvar á landinu hann væri. Það eina sem krakkarnir vissu var að eftir langa rútuferð kæmu þau á gistiheimili og myndi halda þar til næstu 5 daga. Eftir eitt matarstopp og nokkrar pissupásur heyrðist öskrað: “ÞINGEYRI, ÞETTA ER STAÐURINN”. Allir stukku út í glugga og virtu fyrir sér aðstæður sem voru ansi ólíkar stórborgarbragnum þar sem ferðin byrjaði. Júlíus tók á móti hópnum og bauð alla velkomna í þetta litla 250 manna bæjarfélag á Vestfjörðum. Við komuna var hópnum skipt upp í herbergi á Gistiheimilinu Við Fjörðinn og flestir sofnuðu fljótlega í kyrrðinni við Dýrafjörð.
Næsta dag vöknuðu krakkarnir við feimnislegt jarm í garðinum því tveir heimalningar höfðu fengið athvarf í garðinum á gistiheimilinu. Næst var farið í gönguferð um bæinn (sem tekur reyndar ekki langan tíma) og sagt frá helstu sögustöðum. Berglind sálfræðingur frá Barnaspítalanum ræddi við hópinn á lokuðum fundi og umræðuefnið var mikið leyndarmál. Því næst var haldið fótboltamót þar sem hart var barist enda miklir keppnismenn og konur í hópnum, engin meiddist þó……mikið. Eftir boltann var pizzuveisla á Veitingahorninu sem bjargaði mörgum frá sykurfalli eftir fótboltann. Um kvöldið klæddu allir sig í betri fötin og settu á sig glimmer og gel því næsti áfangastaður var stórdansleikur með Haffa Haff á Ísafirði. Ragnar læknir er greinilega mikill aðdáandi Haffa hann kunni alla dansana og þegar fjörið var mest henti Ragnar nærbuxunum sínum upp á svið. Rútan kom aftur á gistiheimilið rétt eftir miðnætti og sofnuðu allir fljótt þrátt fyrir yfirlýsingar um annað.
Um morguninn fóru allir í skotbolta-paintball í íþróttahúsinu. Öllum tækjum og tólum var hrúgað vítt og breytt um salinn áður en hópnum var skipt upp í nokkur lið sem byrjuðu að skjóta hvort annað af miklum móð. Eftir harða keppni var sviti og einstaka tár skolað af áður en allir stungu sér til sunds á Þingeyri. Hópurinn hélt sáttur til Ísafjarðar þar sem labbað var um bæinn áður en haldið var til Súðavíkur þar sem ummerkin eftir snjóflóðið frá árinu 1995 voru skoðuð. Eftir leiki og kaffi var haldið aftur til Ísafjarðar í mat hjá Ömmu Habbý og loks á frumsýningu myndarinnar Prince of Persia þar sem íslenska illmennið Gísli Örn fór á kostum.
Sunnudagurinn var sannkallaður víkingadagur. Dagurinn hófst með göngu um Haukadal á söguslóðum Gísla Súrsonar áður en krakkarnir reru úr höfn á víkingaskipinu Vésteini. Seglin voru þanin þegar komið var út á fjörðinn og krakkarnir hoppuðu þúsund ár aftur í tímann í fótspor víkinganna. Síðdegis var grillveisla á víkingasvæðinu með langeldi og öllu tilheyrandi. Greinilegt var að krakkarnir kunnu að meta friðsældina á milli fjallanna við varðeldinn og gítartóna í frábærum félagsskap. Eitthvað gekk krökkunum erfiðlega að sofna um kvöldið sem er vel skiljanlegt því þessi frábæri félagsskapur hittist því miður aðeins einu sinni á ári. Margir vissu að þetta var síðasta kvöldið þeirra í sumarbúðunum og hreinlega neituðu að sofna baráttulaust. “Nýju” krakkarnir blönduðust vel inn í hópinn og greinilegt er að á milli krakkana hefur myndast vinskapur sem á eftir að endast mun lengur þó dagar þeirra elstu í sumarbúðunum sé liðinn. Það má þakka MSN og Facebook fyrir það og nú er á þeirra ábyrgð að halda vinskapnum lifandi.
Að vanda gekk allt eins og í sögu og krakkarnir voru til fyrirmyndar allir sem einn, hvert sem þeir fóru. Krakkarnir skilja vel að sumarbúðirnar eru fyrir enga aðra en þau sjálf og þannig myndast samhugur og hjálpsemi á milli þeirra sem gerir sumarbúðirnar einstakar. Allir sem koma að sumarbúðunum með einhverjum hætti sjá strax hversu mikilvægar þær eru fyrir krakkana og þroska þeirra til að takast á við sykursýkina með opnum og jákvæðum huga. Þeir sem styðja Dropann og eiga hlut í því að láta sumarbúðirnar verða veruleika eiga miklar þakkir skildar.
Hér er hægt að sjá fleiri myndir úr ferðinni
Júlíus Arnarson
Færslur (RSS)